ในวันที่ร้ายๆ ยังมีสิ่งดีๆ ซ่อนอยู่เสมอ

เพลง : อยากมีเธอเป็นแฟน
ศิลปิน : ไผ่ พงศธร

คนไม่มีแฟนก็เหมือนเพลงที่มีแค่ทำนอง
ขาดอีกคนที่เป็นคำร้อง มาเติมทำนองชีวิตให้เต็ม
ขาดคนร่วมฝัน แลกเงินด้วยงานเหงื่อเม็ดเค็ม เค็ม
ให้เจ้านายนำเสียงเข้มเข้ม ชี้นิ้วสั่งงานอย่างนั้น อย่างนี้

ไม่รู้ว่าเธอเคยรู้สึกคล้าย คล้ายกันหรือไม่
ชีวิตลูกจ้างห่างบ้านมาไกล แบบว่าเดียวดายบ่อยไหมคนดี
ทำงานไม่ไกล เจอหน้าทักทายตามฟอร์มทุกที
แต่จริง จริงแล้วลุ้นเต็มที่ ชาตินี้จะมีโอกาสบอกไหม

อยากมีเธอเป็นแฟน
อยากเดินควงแขนกับเธอคนที่โดนใจ
อย่างน้องยามเหงายังพอมีคนโทรคุยได้
ถามทุกข์สุขให้กำลังใจเป็นอะไรที่เข้าใจกัน

ก็เลยอยากมีเธอเป็นแฟน
หากได้ควงแขนกับเธอคงสุขดั่งฝัน
เฝ้าแอบมองเธอพอลืมเหงาไปวัน วัน
ประสาคนคุ้นหน้ากัน ที่เธอไม่รู้ความจริงบ้างเลย

หากเธอเข้าใจ ชีวิตเดียวดายของคนไกลบ้าน
แค่หันมาสบตากันสักครั้งต่อวัน แทนการเฉยเมย
หรือเธอจะให้โอกาสเลขหมายสร้างความคุ้นเคย
โทรมาฟังถ้อยคำเชยเชย ที่ใช้เฉลยทุกอย่างในใจ

เฝ้าแอบมองเธอพอลืมเหงาไปวัน วัน
ประสาคนคุ้นหน้ากัน ที่เธอไม่รู้ความจริงบ้างเลย

      วันนี้เป็นวันที่โชคร้ายอีกวันหนึ่ง
      สืบเนื่องมาจากรัฐบาลนายกอภิสิทธิ์ กำหนดให้วันที่ 6 ก.ค. 2552 เป็นวันหยุดราชการ ทำให้ปีนี้มีวันหยุดติดต่อกันเป็นเวลา 5 วัน
      ด้วยเหตุนี้เองผมก็เลยตัดสินใจกลับบ้านที่มุกดาหาร
      เรื่องราวของความโชคร้ายเริ่มขึ้นตอนที่ผมจะเดินทางกลับ วันนี้เป็นวันที่อากาศร้อนทีเดียว ตอนแรกที่มาถึงสถานีขนส่ง ผมคิดว่าจะรอขึ้นรถปรับอากาศที่จะมาจากนครพนม แต่ต้องรออีกประมาณ 15 นาทีกว่าที่รถจะมาถึง ในตอนนั้นเองมีรถพัดลมลมที่มาจากนครพนมมาถึงพอดี ด้วยความที่อดทนที่น้อยนิดและความที่อยากจะหาประสบการณ์ที่ท้าทายให้กับชีวิตอีกสักครั้ง (เพราะก่อนหน้านี้เคยลองมาแล้วหลายครั้ง) ประกอบกับช่วงนี้มีโรคระบาดร้ายแรงภายในประเทศ ผมตัดสินใจขึ้นรถพัดลมอีกครั้ง
      แล้วสิ่งที่ผมแสวงหาและท้าทายก็เกิดขึ้น
      รถคันที่ผมนั่งมานั้นเบรกแตก ต้องจอดซ่อมข้างทางประมาณ 1 ชั่วโมง
      นี่เป็นเรื่องร้ายๆ ที่เกิดขึ้น
      แต่ในความโฃคร้ายนี้เอง ผมก็ได้เจอกับความโชคดี
      เรื่องแรก รถปรับอากาศที่ผมรและเกือบได้นั่งมานั้น มันเกิดไปชนท้ายรถบัสอีกคัน
      เรื่องต่อมา มันทำให้ผมคิดถึงเพลงนี้...